نخستين پژوهشكده و بايگاني اطلاعات باستان جانور شناسي ايران در موزه ملي فعاليت خود را از بهار سال آينده آغاز مي كند.
محمدرضا كارگر، مدير موزه ملي ايران با اشاره به نياز علم باستان شناسي و موزه داري به رشته هايي چون گياه باستان شناسي و باستان جانور شناسي در عصر حاضر گفت:«متاسفانه با وجود محوطه هاي تاريخي بسيار در ايران و اطلاعاتي كه از رابطه محكم ميان انسان و طبيعت در اقوام گوناگون ايراني در دست است، مركزي براي بررسي هاي تاريخي و باستان شناسي در اين حوزه در كشور وجود ندارد و تنها باستان جانور شناس ايراني مجبور است يافته هاي حاصل از كاوش هاي محوطه هاي گوناگون را خارج از ايران بررسي كند.»
به گزارش خبرگزاری میراث فرهنگی، مدير موزه ملي ايران براي از ميان برداشتن اين مشكل با همكاري دكتر مرجان مشكور، باستان جانور شناس عضو مركز تحقيقات ملي فرانسه و تنها متخصص ايراني اين فن،‌پژوهشكده باستان جانور شناسي را در موزه مادر كشور راه اندازي مي كند.
با توجه به پيشرفت هاي حاصل شده در حوزه باستان شناسي،‌ بررسي بقاياي گياهي و جانوري به دست آمده از محوطه هاي گوناگون به يكي از مهم ترين پژوهش هاي اين رشته بدل شده است. آزمايش روي اين گونه يافته ها به كشف اسراري از نوع و شيوه هاي زندگي در دوره هاي مختلف تاريخي مي انجامد.
به گفته كارگر راه اندازي اين مركز تا بهار آينده پايان مي يابد و ديرين شناسان مي توانند از تجهيزات و اطلاعات طبقه بندي شده موجود در آن استفاده كنند. او گفت:«در موزه ملي ايران بقاياي استخواني بسياري وجود دارد كه متعلق به جانوران گوناگون است. علاوه بر اين خانم مشكور اطلاعات و نمونه هاي بسياري در اين حوزه جمع آوري كرده كه آنها را هم در اختيار مركز قرار مي دهد.»
ارتباط با مجامع علمي در اين حوزه و همكاري با مراكز مشابه علمي خارج از ايران از مهم ترين اهداف اين مركز عنوان شد.
برخي مطالعات باستان جانور شناسي در ايران توسط مرجان مشکور بر بقاياي جانوري تپه زاغه انجام شده است. اين تپه كه در اطراف شهرستان بويين زهرا قرار دارد، از جمله مهم‌ترين محوطه‌هاي باستاني كشوراست كه استقرار بشر متمدن در آن به 7 هزار سال پيش باز مي‌گردد. در آزمايش‌هاي نخستين بر خاك اين منطقه مقدار قابل توجهي استخوان جانوراني چون گوسفند، آهو، گاو و ديگر جانوران اهلي و وحشي ديده شده كه نشان دهنده تكامل انسان با محيط زيست خود در 7 هزار سال پيش است.
پس از دسته‌بندي استخوان‌هاي به دست آمده مشخص شد كه بيشتر اين بقايا به دسته گوسفند سانان تعلق دارد كه در آنها، هم نمونه‌هاي اهلي و هم وحشي ديده شده است. گوسفند سانان، آهو، گاو‌سانان، گراز، گوزن و اسب سانان به ترتيب اولويت، جانوراني هستند كه در زندگي مردم اين منطقه حضور داشته اند.
علاوه بر اين مطالعات جانور باستان شناسي در اين محوطه باستاني نشان داد استخوان هاي فراوان موجود در اين سايت بازمانده از شغال هاي چند هزار ساله است. وجود اين مقدار استخوان شغال حکايت از اين داشت که شهر زاغه دو دوره سكونت انساني را تجربه كرده است. ميان اين دو دوره، يك مدت 50 ساله متروكه بوده و به همين دليل شغال ها كه جانوارني به شدت انسان گريز به شمار مي روند،‌ به مدت 50 سال در اين شهر متروكه سکونت داشته اند.