نخستين نقشه دريانوردي جهان كه آن را سنت بخارتوس ( S. Bochartus ) ترسيم كرده متعلق به 1500 تا 500 ق‌م است.
اين نقشه را آلبرت فوربيگر ( A. Forbiger ) در 1842م تفسير و بازسازي كرده است و در آن نام خليج فارس MARE PERSICVM ثبت شده است.
تصويري از اين نقشه همراه با نقشه‌ها و اسناد ديگري درباره تاريخچه خليج فارس در نمايشگاه نقشه‌هاي تاريخي خليج فارس به نمايش درآمده است كه به‌مناسبت روز جهاني گردشگري از 3 تا 5 مهر 1384 در دانشكده ادبيات و علوم انساني دانشگاه تهران برپاست.
اين نمايشگاه به همت بنياد ايران‌شناسي و با همكاري جهاد دانشگاهي دانشگاه تهران تشكيل شده است و در آن مي‌توان نقشه‌هاي ديگري از مورخان و جغرافيدانان ايران و جهان را چون بيروني، خوارزمي و ...همراه با شرح نقشه‌ها به دو زبان فارسي و انگليسي ديد.
نقشه «هفت دريا» از ابوريحان محمد بن احمد بيروني از ديگر اسناد اين نمايشگاه است كه متعلق به سال 362-440ه‌ق برابر با 973-1048م است و تصوير آن از كتاب «التفهيم» بيروني استخراج شده و نام خليج فارس به‌صورت «بحر فارس» ضبط است.
ابو عبدالله محمد بن احمد بن يوسف الكاتب خوارزمي نيز اين نام را «بحر فارس» نوشته است. نقشه‌اي كه اين دانشمند ايراني ترسيم كرده، متعلق به حدود 365-381ه‌ق برابر با 975-991م است. اصل نقشه از نسخه‌اي خطي مورخ 686ه‌ق/ 1286م به‌دست آمده كه در كتابخانه كوشك سلطان محمد در استانبول موجود است.
ابن حوقل، جغرافيدان عرب، در سفرنامه خود به‌نام «صوره‌الارض» نقشه‌اي از كل جهان به‌شكل دايره‌اي ترسيم كرده است كه متعلق به 320-378ه‌ق برابر با 931-988م است. در اين نقشه، روي بخشي از خليج فارس نوشته شده: «بحر قلزم» و در كنار آن با علامتي درج شده: «اصل البحر فارس».
ابن حوقل در توضيح بحر قلزم مي‌نويسد: «قسمتي از درياي فارس كه قلزم در آن است تا محاذات اندرون يمن بحر قلزم ناميده مي‌شود.» او سپس همه اين محيط را، همانطور كه در نقشه مشخص كرده، بحر فارس نوشته است.
قديمي‌ترين نسخه خطي صوره‌الارض متعلق به 479ه‌ق/ 1086م است.