‏*موسيقي ايران در دوره‌هاي‎ ‎تاريخي
تاريخ موسيقي ايران كه همواره با هنر و ذوق ايراني همراه و همقدم بوده است را مي‌توان به دو ‏قسمت قبل و بعد از اسلام تقسيم كرد. ‏
http://part2.persianblog.com‏/ مي‌نويسد: اين دوره كه از هشت قرن قبل از ميلاد است شواهد ‏بسياري از جمله سنگ‌ها و سطوح حكاكي شده كتاب‌ها و دست نوشته‌ها را با خود به همراه دارد. ‏مهم‌ترين اثر يافت شده در مورد موسيقي اين دوره «مهر چغاميش» مي‌باشد كه متعلق به ‌٣٥٠٠ سال ‏قبل از ميلاد است. ‏
براي بررسي اين دوره بايد اثر تمدن‌هايي چون بابل، آشور و ايلام را - كه متاسفانه چيز زيادي از آن‌ها ‏باقي نمانده - مورد بررسي قرار داد. شواهد پيدا شده نيز خود صحت وجود موسيقي را در اين دوره ‏تصديق مي‌كند. به طوري كه ساخت سازهاي سنتور و تنبور را به اين دوره نسبت داده‌اند. ‏
دوره‌ي مادها ‏
مادها كه در اصل آريايي بودند، دولتي در ايران باستان تاسيس كردند. مهم‌ترين موسيقي آن دوران ‏نغمات موسيقايي گات بوده است. ‏
دوره‌ي هخامنشيان (‌٣٢٠ تا ‌٥٥٠ سال قبل از ميلاد) ‏
در كنار نغمات گات‌ها نوع ديگري از موسيقي با نام موسيقي رزمي و موسيقي بزمي در اين دوره ‏ساخته شد. طبل‌هاي اين دوره جنگجويان را با انگيزه به ميدان‌هاي نبرد راهي مي‌كرد و تنبورها و ني‌ها ‏از آن‌ها در جشن پيروزي به گرمي استقبال مي‌كردند. ‏
دوره پارت‌ها (‌٢٥٠ قبل از ميلاد تا ‌٢٢٤ بعد از ميلاد) ‏
اين دوره كه با حمله اسكندر به ايران همراه شد، موسيقي جديدي را به ايران وارد كرد. وارد شدن ‏موسيقي به اين معنا نبود كه موسيقي را از كشوري ديگر به ايران وارد كنند، بلكه در اين دوره ‏موسيقي آزاد و مردمي شد و از بند دولت و دربار گريخت. ‏
در اين دوره افرادي چون؛ بخشي‌ها در خراسان يا گوسان‌ها در تمامي مناطق ظهور كردند. ‏
دوره‌ي ساسانيان (‌٢٢٤-652 بعد از ميلاد) ‏
در اين دوره بايد به پيدايش «باربدها» در تيسفون (پايتخت ساساني) اشاره كرد. اين دوره با پيدايش ‏هفت خسرواني همراه بود كه به جرات بايد گفت سرمنشا موسيقي امروز ايران بوده است...‏
ایسنا