ستاد كالج دولتي «كندي» در هاروارد، پس از ديدار از ايران، به نومحافظه‌كاران آمريكا توصيه كرد پيش از اعلام جنگ با ايران، از مزار شهدا در بهشت‌زهرا ديدن كنند.

به گزارش سرويس بين‌الملل «بازتاب»، «مايكل ايگناتيف»، نويسنده «نيويورك‌تايمز» و مدرس حقوق بشر كالج دولتي «كندي» در هاروارد، از سفري كه ماه پيش براي سخنراني درباره حقوق بشر به ايران داشته است، چنين گزارش مي‌دهد: در جنوب تهران، گورستان بزرگي است كه براي كشته‌شدگان جنگ اختصاص داده شده است. جواناني كه در سال‌هاي بين 1980 تا 1988 در جنگ بين ايران و عراق، جان خود را از دست داده‌اند. اين شهر بزرگ مردگان، با ايستگاه متروي مجزاي خود و فروشگاه‌هاي خاص خود، به هيچ عنوان با گورهاي يك‌شكل و كاملا معمولي رديف به رديف گورستان ملي آرلينگتون، شباهت ندارد. در گورستان شهداي شهر تهران، هر فرد كشته‌شده به اندازه مرتبه و درجه شهادت خود، داري مرقد خاص خود و شامل يك قاب شيشه‌اي است كه در جايگاهي ويژه بر روي قبر قرار گرفته است. اين محفظه‌هاي شيشه‌اي با تصاوير ماتي از مردان جواني پر شده است كه برخي كلاه جنگي بر سر يا پيشاني‌بندهاي قرمز بر پيشاني دارند. برخي عكس‌ها سلاح به دست هستند و در مواردي در حال نوازش گربه خانگي خود يا غذا خوردن با دوستانشان هستند. در كنار عكس‌‌هايي كه به زردي گراييده است، يك قرآن يا يك نسخه بي‌رنگ از اشعار فارسي و تعدادي گل‌هاي پلاستيكي وجود دارد. در مواردي هم تخم‌مرغ‌هاي رنگي وجود دارد كه خانواده‌هاي ايراني در آغاز سال از آن استفاده مي‌كنند.

به نظر مي‌رسد، اين قبرهاي كوچك براي هميشه باقي خواهند ماند. هركدام از آنها، نشانگر تلاش خانواده‌ها براي ابراز اين مطلب است كه جاودانگي و زنده بودن برخي از مردان جوان را اعلام كنند كه در بحبوحه‌هايي چون خرمشهر، كه اوج مقاومت ايراني‌ها در برابر اشغالگران عراقي بود، كشته شده‌اند. بيش از يك ميليون ايراني در جنگ ايران و عراق حضور داشتند. سيصد هزار نفر كشته شدند و تعداد بيشمار ديگري نيز مجروح به خانه بازگشتند. اگرچه اين جنگ به بن‌بست رسيد و در ابهام پايان پذيرفت، نكته تعريف‌شده انقلاب ايران را كه مربوط به فداكاري يا ايثار و از خودگذشتگي است، مبهم باقي گذاشت.

مذهب ايران، اسلام و شيعه است كه مكتب شهادت است. فرهنگ شيعه، مفاهيمي از طلب مرگ را در خود دارد كه شامل گذشتن از جان و خون است. براي برخي رزمندگان باقي‌مانده از جنگ، دوستي و رفاقتي كه در جنگ با عراق تجربه كرده‌اند، بيش از تجلي ارزش‌هاي وطن‌پرستانه انقلاب اسلامي، وابسته به ارزش‌هايي است كه به واسطه ازخودگذشتي‌شان و پايبندي به عقيده و ايمانشان داشته بوده است. هر نومحافظه‌كار آمريكايي كه شرط مي‌بندد رژيم ايران تحت تاثير انزوا، محاصره، تحريم و محكوميت بين‌المللي فرو مي‌ريزد، بايد از اين مزار شهدا ديدن كند. حكومت‌هاي انقلابي معتقد به خون قربانيان (جنگ) دلايل خوبي دارند تا اعتقاد داشته باشند در برابر فشار بيروني رسوخ‌ناپذير هستند.

نويسنده «نيويورك‌تايمز» كه نويسنده كتاب «حقوق بشر و استثناطلبي آمريكايي» است، برداشت خود را از حقوق بشر چنين مطرح مي‌كند: اما حقيقتي قوي در بحث حقوق بشر وجود دارد و در سطح جهاني اين مطلب درك شده كه نفت در هر جامعه در حال توسعه، مانعي بر سر راه دمكراسي است. حتي اگر دولتي بتواند آنچه كه نياز دارد از درآمدهاي نفتي تهيه كند و درآمد خود را از طريق دريافت ماليات افزايش دهد، هرگونه انگيزه براي پاسخگويي به مردم را از دست مي‌دهد.

حكومت مذهبي ايران بر پايه نفت استوار است و تا زماني كه قيمت نفت بالا مي‌رود، اين حكومت بيشتر دوام مي‌آورد.
وي با اشاره به اين كه سفرش به ايران براي سخنراني در خصوص حقوق بشر براي دانشجويان و روشنفكران بوده است و اين سخنراني به دليل تلاقي با برگزاري انتخابات رياست جمهوري ايران برگزار نشده است، افزوده: محمود احمدي‌نژاد از حمايت جنوب شهري‌هاي تهران برخوردار است، روحاني نيست و در جنگ (عراق با ايران) حضور داشته و اين امر دسترسي به سربازان قديمي و بسيجي را براي وي فراهم مي‌كند.

اين نويسنده در ادامه‌ اين مقاله با اشاره به گفت‌وگوهايي كه با دانشجويان يا سايرين داشته، كوشيده است تا وضعيت حقوق بشر و دموكراسي در ايران را نامناسب جلوه دهد.
در بخش ديگري از اين مطلب آمده است: آمريكا تقريبا ظرفيتي را براي ارتقاي دموكراسي در ايران ندارد، با هر ايراني كه ملاقات كردم، تمايل داشت به آمريكا سفر كند و تمايل داشت بورس‌هاي بيشتري براي سفر به آمريكا تعلق مي‌گرفت، اما تقريبا تمامي آنها وقتي راجع به طرح كنگره آمريكا و اختصاص سه ميليون دلار براي حمايت از گروه‌هاي مخالف ايران صحبت كردم، خنديدند.

اين گزارش مي‌افزايد: اين جامعه مسلمان در خاورميانه به سختي در برابر هرگونه تلاش آمريكايي براي ارتقاي دموكراسي درون اين كشور مقاومت مي‌كند و درك دليل آن نيز ساده است، سمنانيان، از اساتيد يكي از دانشگاه‌هاي معتبر در اين باره به من گفت: ما براي استقلال‌مان مي‌جنگيم.
وي افزود: فكر مي‌كنيد وقتي ملت ما براي خلاص شدن از تهاجم عراق چندين سال جنگ كرد، ما فقط با صدام مي‌جنگيديم؟ ما با آمريكا، انگليس و تمام دنيا مي‌جنگيديم. ما كشورمان را نجات داديم و اكنون آزاد هستيم.