بيست و هفتمين كنفرانس استادان زبان فارسي سراسري هند، با حضور معاون مجلس "راجيا سبها"ي هند، جمعي از شخصيتهاي علمي، فرهنگي و دانشگاهي و مسئول خانه فرهنگ ايران در بمبئي در شهر تاريخي "بيجاپور" در جنوب هند به كار خود پايان داد.

"كي. رحمان خان" معاون مجلس هند در مراسم اختتاميه كنفرانس ياد شده گفت: زبان و ادبيات فارسي در هند، يكي از ميراث گرانبهاي ايرانيان در اين شبه قاره محسوب مي‌شود.

وي اضافه كرد: هم اكنون بيش از سه هزار واژه فارسي در زبان محلي ايالت "كارناتاكا" و حدود ‪ ۱۰‬هزار كلمه فارسي در زبان هندي وجود دارد.

وي گفت: گاهي اوقات ما كلمات زيادي را در محاوره و نوشتار هندي استفاده مي‌كنيم كه نمي‌دانيم ريشه آنها در كدام زبان است، در حالي كه بسياري از آنها فارسي هستند.

معاون مجلس عليا هند تصريح كرد: هر كسي كه خواهان آشنايي و درك زيباييهاي يك زبان است بايد در جهت يادگيري آن نيز گام بردارد.

رحمان خان گفت: ما مي‌توانيم بستر توسعه فرهنگي يكديگر باشيم و اهميتي ندارد كه در ظاهر شهروندان متفاوت ايران و هند و در باطن يك بدنه مشترك در آسيا باشيم.

وي اظهارداشت: حضور طرفهاي ايراني بويژه مسئول خانه فرهنگ ايران در شهر بمبئي، استاد كهدويي و نماينده‌هاي رسانه‌هاي ايران،'عامل موثر براي دلگرمي هنديان به منظور بسط روابط فرهنگي با اين كشور هنر خيز است.

رحمان خان ضمن اشاره به برپايي موفق كنفرانس استادان زبان فارسي سراسر هند، تاكيد كرد كه اين گونه اقدامها مي‌تواند ما را در برداشتن گامهاي موثر در زمينه توسعه و گسترش روابط فرهنگي، سياسي و اقتصادي دولت و مردم ايران هموار سازد.

وي در پايان با تاكيد بر وجود نسخه‌هاي خطي فارسي در اقصي نقاط هند، گفت: كار علمي بر اين نسخه‌ها توسط دانشمندان ايراني و هندي در زمينه ادبيات و تاريخ مي‌تواند فضاي بهتري را براي تعامل نسل‌هاي آينده دو كشور فراهم آورد.

بنا بر اين گزارش در اين كنفرانس سه روزه، ‪ ۳۵‬مقاله توسط استادان زبان فارسي ايران و هند با عنوانهايي از جمله، "طوطيان ايراني در دكن و بيجاپور"، "روابط تجاري ايران و هند قبل از اسلام"، "طب فارسي توسعه زبان فارسي در هند و طب يوناني"، "روابط ايران و هند در پهنه علم طب تاريخ نويسي " ، تاريخ نويسي سلاطين"، نگاهي بر سلسله عادل شاهيان" ارايه شد.

نويسندگان اين مقاله‌ها به ترتيب دكتر "محمد كاظم كهدويي" عضو هيات علمي دانشگاه يزد و رايزن فرهنگي سابق ايران در افغانستان، دكتر "اي ام صديقي"، دكتر "محمد يوسف "، دكتر "فخر عالم"، دكتر "امان الله"، دكتر "احمد سعيد"، دكتر "اي اف نشاني"، دكتر "سيد غلام بني احمد"، بودند.

در كنفرانس ياد شده دكتر كهدويي در مقاله خود با عنوان "طوطيان ايراني در دكن و بيجاپور" ، اظهارداشت: زبان و ادبيات فارسي از ديرباز و بيش از يكهزار سال در شبه قاره هند رواج و پيشرفت داشته است.

وي اضافه كرد: افكار و انديشه‌هاي مذهبي، عرفاني و هنري ايرانيان با تفكرات و انديشه‌هاي عرفاني هنديان بهم آميخته شده است.

وي افزود: اين آميختگي دو فرهنگ غني ايراني و هندي موجب پيدايش آثار ادبي، هنري، تاريخي و عرفاني مشترك شده است.

كهدويي با اشاره به تردد و رفت و آمد مهاجران و آميختگي ايرانيان با فرهنگ غني هندوستان تصريح كرد: پيدايش سبك و شيوه ممتاز در شعر فارسي از سده دهم هجري نشانگر يكي از اين تاثير و تاثرها است كه گاه از آن، "سبك هندي" و گاهي "سبك اصفهاني ياد مي‌شود.

اين استاد دانشگاه يزد با ارايه اشعاري از شعراي مختلف كه تحت تاثير دو فرهنگ غني ايران و هند بوده‌اند تاكيد كرد كتاب‌هاي علمي ادبي تذكره ها، تاريخ‌هاي ادبيات و ديوان‌هاي شعر و غيره كه به بررسي زبان و ادبيات فارسي در هند پرداخته است و ترجمه احوال شاعران و نويسندگان پارسي گوي هندي و ايرانيان ساكن هند را به رشته تحرير در آورده‌اند.

وي در پايان ضمن تشكر از تمامي استادان زبان و ادبيات فارسي هند و همچنين دست اندركاران برگزاري همايش ياد شده آمادگي مراكز دانشگاهي ايران را در زمينه همكاري‌هاي دو جانبه پيرامون بهره برداري از نسخه‌هاي خطي مشترك فارسي اعلام داشت.

قطعنامه پاياني اين كنفرانس توسط پرفسور"آذرميدخت صفوي" رييس انجمن استادان زبان فارسي سراسر هند قرائت شد.