نمايشگاه 12 روزه‌ي "دست نوشته‌ها"ي نيكزاد نجومي، پس از سال‌ها غيبت آثار تجسمي‌اش در ايران، از روز جمعه اول دي‌ماه جاري در تهران نمايش داده مي‌شوند.

به گزارش ايسنا، مجموعه "دست نوشته‌ها"، دربر گيرنده‌ي حدود 22 اثر از طراحي‌هاي في‌البداهه‌ي اوست كه نشان‌دهنده رفتار فن‌شناسانه و البته توامان، هستي‌شناسانه اين هنرمند معاصر با موضوع‌هاي اجتماعي و سياسي است.

نخستين نمايشگاه نجومي پس از مهاجرت چند دهه‌اش به خارج از كشور، سال 1382 در گالري آريا - تهران - برپا شد.

اين هنرمند 65 ساله‌ي كرمانشاهي كه از جمله همكلاسي‌هاي مرتضي مميز، فرشيد مثقالي، عباس كيارستمي، ناهيد حقيقت و علي‌اصغر محتاج بوده، سا‌ل‌ها شاگردي زنده‌ياد حميدي را كرده و اما تعليم اصلي هنرش را از محسن وزيري مقدم دريافت كرد‌ه است.

به گمان منتقدان، پختگي ويژگي كارهاي اوست؛ پردازها و بداعت نيكزاد در استفاده از رنگ دقيق و البته طراحي‌هاي واقع نمايانه‌اش به‌شكلي خيره‌كننده، نشان‌دهنده‌ي پژوهش‌هاي دقيق او در فضايي كاملا غيرمتعارف با فضاي طراحي و نقاشي معاصر ايران است؛ تا اندازه‌اي كه گاه درك و توجه به آثارش را تحت‌الشعاع قرار مي‌دهد.

"گل بلور خورشيد" به‌قلم فريده فرجام، توسط نيكزاد نجومي مصور شده است. اين همان كتابي است در دهه‌ي 40، در فستيوال جهاني بلونيا در ايتاليا، جايزه‌ي بهترين چاپ و تصويرسازي را به‌خود اختصاص داد.

نيكزاد نجومي اواسط دهه‌ي 40 و پس از فارغ‌التحصيلي در رشته نقاشي از دانشكده‌ي هنرهاي زيبا، كار هنري را با سازمان گرافيك نگاره آغاز كرد و هم‌زمان آثار متعددي را براي كانون پرورش فكري كودكان ايران ساخت. پس از آن براي ادامه‌ي نقاشي به آمريكا رفت و از كالج هنري نيويورك فارغ‌التحصيل شد.

از دهه 50 به بعد در نيويورك نقاشي كرد و گفته مي‌شود كه با وجود فضاي سخت پذيرش هنرمند در اين شهر توانسته است جايگاهي درخور شان بيابد و هرچند نشانه‌هاي ايراني اندكي در آثار او مشهود است، با اين حال نقاشي را به‌عنوان وسيله‌اي بياني در انتقاد از فضاي معاصر مي‌بيند و مي‌شناسد.

گفته مي‌شود از زمان حضور نجومي در آمريكا تا وقتي كه به ايران برمي‌گردد، همكاري نزديكي با كنفدراسيون دانشجويان ايراني در آمريكا داشته و براي آن‌ها پوسترهاي سياسي زيادي طراحي كرده است. همين امر موجب شد تا وقتي كه به ايران بازگشت، بلافاصله از سوي ساواك مورد بازخواست قرار گيرد. خودش گفته است: "نزديك به سه ماه، هر دو يا سه روز يك‌بار مي‌بايست، بعد از شش ساعت معطلي و انتظار مورد بازجويي قرار مي‌گرفتم. بعد از سه ماه از من سوال شد كه براي چه منظوري به ايران برگشتي. گفتم كه فوق ‌ليسانس نقاشي گرفتم و مي‌خواهم كه در دانشگاه تدريس كنم. دانشكده هنرهاي زيبا از من و دانشگاه فارابي از همسرم براي همكاري دعوت كرده بودند. ولي ساواك گفت كه نه من و نه همسرم هيچ‌كدام حق آموزش و يا اشتغال در هيچ مركز دولتي نداريم، و فقط اجازه برگزاري نمايشگاه را به ما دادند. بدين ترتيب به اتفاق همسرم بار ديگر به آمريكا برگشتيم و از آن به بعد هر سال يك‌بار، كارهايم را براي نمايش به ايران مي‌آوردم، كه نخستين نمايشگاهم نيز در گالري سيحون انجام شد.

گويا در آمريكا طراحي بيشترين كاري بود كه انجام مي‌داد. موضوعاتي نيز كه به آن مي‌پرداخت اغلب سياسي يا اجتماعي و مرتبط با فضاي ملتهب سال‌هاي پنجاه در ايران بوده است.

در جريان انقلاب اسلامي به ايران بازگشت، تدريس كرد و در سال 1359 نيز آثارش در موزه‌ي هنرهاي معاصر تهران مرور شدند. چندي بعد بارديگر به آمريكا رفت.

نمايشگاه آثار وي تا 12 ديماه در گالري هما واقع در خيابان وليعصر(عج)، بالاتر از بزرگراه نيايش، كوچه رحيمي - چهرازي - شماره‌ي 27 برپاست.