دوشنبه ۲۲ اسفند ۱۳۸۴
- گزارش نیوزنشنال از وضعیت نامطلوب پناهندگان ایرانی در استرالیا
روزنامه «نيوزنشنال» چاپ استراليا، گزارش داد كه اتحاديه پشتيبانى از مهاجران در استراليا خواستار بهبود وضع مهاجران در كمپهاي اين كشور شد.
اين روزنامه با طرح اين سوال كه پناهندگان در كشور استراليا بهدنبال چه ميگردند، به نقل از اين پناهندگان اضافه كرد كه آنها دچار مشكلات فراواني هستند.
گزارش نيوزنشنال استراليا حاكى است كه اين افراد كه در كمپهاى استراليا زندگى مىكنند بارها به سبب مشكلات مختلف از جمله نبود امكانات پزشكي، فشارهاى رواني، بيكارى و... به مراجع عالى استراليا شكايت كردهاند.
«جوليا اسميت»، از فعالان مركز مهاجران استراليا، مشكلات پناهندگان در اين كمپها را به سوء استفاده تشبيه كرده و ميگويد:«در تحقيق خود از اين كمپ با وضعيت نامناسب و سخت اين مهاجران كه بيشتر ايراني، چينى و عراقى هستند آشنا شدم. امكانات بهداشتى و رفاهى در اين كمپها بسيار كم است، آب اين كمپها در برخى اوقات جيرهبندى ميشود، پزشكان مستقر در كمپها در آنجاحضور ندارند و كودكان و زنان اين كمپها مشكلات بسيارى پيشرو دارند.»
يك خانم ايرانى كه به تازگى پس از سه سال از اين كمپ خارج شده در مورد وضعيت كمپها ميگويد: «در مدت اقامت در كمپ وضعيت بسيار نامناسبى داشتيم، از ترس حمله و تجاوز ديگران شبها، كشيك ميداديم و نوبتى ميخوابيديم، هيچگاه در طول اين مدت به تنهايى به دستشويى نميرفتيم، رختخوابهايى كه بايد در آن استراحت ميكرديم، بسيار آلوده و تختها شكسته شده بود.»
او ميگويد:«هر زمان كه خبر بازديد بازرسان سازمان ملل اعلام ميشد به سرعت ملحفهها و دستشوييها تميز و پزشكان كمپ فراخوانده ميشدند. در تمام زمان حضور اين بازرسان نيز مسئولان كمپ مراقب بودند تا شكايتي از برخوردهاى آنها نشود و در صورتى كه يكى از مهاجران از فرصت استفاده ميكرد و به وضعيت موجود اعتراض ميكرد، به سرعت به كشورش بازگردانده ميشد.»
در همين مورد رسيدگي به شکايت يک پسربچه ايراني از دولت استراليا و پرداخت 300 هزار دلار غرامت فصل تازهاي را در تاريخ قضايي اين کشور رقم زد.
خانواده شايان بدرايي که ده سال دارد، مدعي هستند که دوران بازداشتش در اردوگاههاي پناهجويان، عواقب وخيم و مصيبتباري را براي سلامتي رواني او به بار آورده است.
خانواده بدرايي در اوايل سال2000 با يک قايق حامل مهاجران غيرقانوني از اندونزي به استراليا آمدند. در آن زمان شايان تنها پنج سال داشت.
مقامات استراليا خانواده بدرايي را به پشت سيمهاي خاردار يک بازداشتگاه دورافتاده به نام «ويلوود» و «ودمرا» منتقل کردند.
«ربكا لينگمان» وکيل شايان ميگويد:« او در مدتي که در اين مکانها تحت بازداشت قرار داشته، شاهد اعتصاب غذا، بروز شورش، شليک گاز اشک آور، تجاوز ،خودزني و تلاش زندانيان براي خودکشي بوده است.»
به گفته وکيلان شايان، اين کودک شرايطي را تحمل کرده است که حتي از يک بزرگسال هم نمي توان تحمل آن را توقع داشت.
پدر و مادر شايان که به نيابت از او درخواست غرامت کردهاند، ميگويند:« شايان دچار مشکلات روحي شده که در نتيجه آن، گاهي روزها در سکوت مينشيند و از خوردن و آشاميدن خودداري ميکند. آنها مي گويند شايان براي زنده ماندن بايد در بيمارستان تحت مداوا قرار بگيرد.»
سه سال پيش کميسيون حقوق بشر استراليا به اين نتيجه رسيد که شرايط بازداشت شايان غيرعادلانه بوده و به دولت استراليا توصيه کرد ضمن پرداخت غرامت، هزينه درمانهاي رواني او را نيز بپردازد.
طي پنج سال گذشته صدها کودک در بازداشتگاههاي پناهجويان استراليا در چنين وضعيتي نگهداري شدهاند. سازمانهي بينالمللي اميدوارند اين پرونده واقعي و مستدل بتواند سرآغاز رسيدگي به وضعيت اسفناك كمپهاي استراليا باشد، تا دولت اين كشور مجبور شود سياست مناسب و انساني در برابر مهاجران در پيش بگيرد.
