نقاشان ايراني در کليساي جامع شهر کازابلانکا [دارالبيضا] در کشور مراکش، يکي از مراکز درخشان تمدن اسلامي تا قرن سيزدهم، اقدام به برپايي نمايشگاهي کرده اند. در اين نمايشگاه که در کليساي "ساکره کور" اين شهر برپا شده، آثار متنوعي از مجسمه سازي با سبک هاي متفاوت نيز به چشم مي خورد.

هنر تذهيب و مصورسازي از هنرهايي هستند که ريشه در آثار هنرمندان ايراني دارند و در واقع در ايران تولد يافته اند. مذهب تشيع در اسلام برخلاف تسنن، مذهبي بوده که همواره گل و بوته، شمايل، تمثال هاي خيالي و نقوش مذهبي را عضو جدانشدني يک اثر هنري مي دانسته است.

مراکشي ها نيز به لطف اين گونه تصاوير که در سال هاي 50 در اين کشور رايج بوده، چيزهاي بسياري، ازجمله تصاويري از فرشتگان و شياطين، اقتباس کرده اند. مثال هاي بارز از اين گونه تصاوير را مي توان در اولين چاپ هاي کتاب هزار و يک شب که به طور کامل مصور بوده اند، يافت.

اين نمايشگاه که تا 24 فوريه داير خواهد بود، ايده اي کامل و شفاف را از آنچه پيرامون آثار هنري در ايران کنوني مي گذرد به بيننده منعکس مي کند و او را با نام هاي هنرمندان اين آثار آشنا مي سازد. آنچه بيش از همه در اين نمايشگاه جلب توجه مي کند، تنوع رنگ در اين آثار است که هر بيننده اي را مفتون و حيرت زده مي سازد، به طوري که هر طيف رنگ نشان دهنده سبک خاص نقاش و خالق آن اثر است.

با اينکه برخي از تذهيب کاران اين آثار داراي همان سبک هاي کهن و سنتي هستند، ولي کم نيستند تذهيب کاراني که به نقاشي و سبک هاي غربي گرايش دارند و اين گرايش و تمايل در آثارشان به خوبي مشهود است. عجيب ترين مسأله اي که در آثار اين نمايشگاه ديده مي شود، تأثير نگرفتن و غريبه بودن اين هنرمندان با جو متشنج موجود در کشورشان است که از زمان انقلاب سال 1979 با آن دست به گريبان بوده اند.

قابل ذکر است که اين نمايشگاه هيچ گونه اشاره اي به انقلاب، فجايع جنگ و يا تغييرات سياسي و اجتماعي ناشي از اين رويدادها ندارد و کاملاً از نگراني ها و دغدغه هاي يک جامعه ناآرام به دور است.

منبع: لوماتن، 6 فوريه 2006