رضا منبع‌چی، جوان آرام با صدای محجوبی که به ندرت بلند می‌شود، همیشه لبخندی به لب دارد که هیچ‌وقت از گفتگو کردن با او خسته نمی‌شوی. در مدّتی که در دانشگاه صنعتی شریف افتخار هم‌کلاس بودن با رضا را داشتم به جرات یکی از محبوب‌ترین برقی‌های دانشگاه، جماعتی که به خشکی بین بچه‌ها معروف بودند، بود. به بهانه‌ی آخرین اجرای گروه چکاوک در تورنتو گفتگوی خودمانی با او انجام دادیم که پیش روی شماست. به امّید سربلندی همه‌ی ایرانیان در همه جای دنیا.
چی شد که گروه چکاوک رو تشکیل دادید؟

در سال ۱۹۹۸ برای اولین بار با ۳ نفر از دوستانم جمع شدیم و اجرایی رو آماده کردیم برای جشنواره‌ی دانشجویان سراسر کشور و من اسم گروه رو چکاوک گذاشتم.

اعضای اوّلیه اش چه کسانی بودند؟ هنوز باهاشون ارتباط دارید؟

در اون اجرای اولیه که در دانشگاه شهید بهشتی ارائه شد، من تار می‌زدم و سرپرست بودم، روزبه نفیسی سنتور می‌زد که در حال حاضر در کالیفرنیا موسیقی می‌خونه، علی نیک‌پنجه تمبک می‌زد، دانشجوی مهندسی مکانیک و بهترین دوستم که تا آخرین اجرای چکاوک در ایران با من همکاری داشت، تمبک و کمانچه. آواز هم داریوش علیجانی بود که فوق لیسانس مهندسی شیمی بود و متاسفانه از زمانی که کانادا هستم خیلی ازش خبر ندارم.

چه اجراهایی با چکاوک داشتید؟ از خودتون هم قطعه واسه چکاوک می ساختید؟

کم‌کم چکاوک تشکل رسمی شد و اجراهای زیادی داشتیم -در دانشگاه و بیرون دانشگاه. قطعات زیادی رو هم خودم می‌ساختم. همچنین قطعات معروفی رو تنظیم جدید و ارکستراسیون جدید براشون می‌نوشتم و اجرا می‌کردیم. کم‌کم اعضای بسیار قوی‌ای جمع شد در کنار هم. البته در وهله‌ی اول دوستان بسیار عالی‌ای بودیم تا همکار هنری. اجراهایی که داشتیم از ۴ نفر، ۳ نفر، تک‌نوازی، و بداهه‌نوازی بود تا اجراهای ۱۵-۱۴ نفری.

قبل از اومدنم به کانادا هم یک CD ضبط کردیم متشکل از حدود ۱۲-۱۰ تا ساز، که هنوز آماده‌ی تکثیر نشده و هنوز مراحل استودیویی رو طی می‌کنه.

متن کامل این مصاحبه را که به نقل از مجله آن لاین قاصدک آورده شده در قسمت مصاحبه سایت تاپ ایرانیان ببینید.