سه شنبه ۲۲ شهریور ۱۳۸۴
- تجربه ايراني در گردشگري مياميبيچ آمريكا
تهران_ ميراث خبر:
صنعت گردشگري_ وقتي يك ايراني تجربه موفقي را در كشور ديگري تجربه ميكند، ايرانيهايي كه خبر را ميشنوند در نخستين واكنش ميگويند: «حيف! چرا همين كار را در ايران انجام نميدهد؟»
اما «عطاءاله كهريزي»، مدير شهرك توريستي ميامي بيچ آمريكا، در ايران هم كار ميكند. او مديري است كه توانسته در فاصله سالهاي 1984 تا 1994 ميامي بيچ را به يكي از مهمترين شهركهاي توريستي جهان تبديل كند.
او يك سالي است كه به ايران آمده و فعاليتهاي توريستي خود را در شمال ايران آغاز كرده است. ميخواهد هتلي 5 ستاره در شهر رشت با نام «درنا» بسازد. هتلي که به گفته خودش ساخت و تجهيز آن 6 ميليارد تومان بودجه ميبرد و قرار است 13رستوران داشته باشد. اين هتل 8 طبقه در زميني به مساحت 22 هزار متر مربع ساخته ميشود و علاوه بر 76 اتاق، 50 سوئيت معمولي و 3 سوئيت رويال دارد.
او اميدوار است که با ساخت اين هتل، بخشي از خدماتي را که گردشگران کشورهاي حوزه خليج فارس به دنبال آن اند تامين کند و شمال ايران را به يکي از مراکز مهم توريستي خاورميانه تبديل کند.
شهر «ميامي» كه در دهه 80 به عنوان مركز نا امني و قاچاق مواد مخدر در آمريكا شناخته ميشد، امروز ميزبان گردشگران اروپايي و آمريكايي است كه براي تجربه آرامش و امنيت به اين جزيره سفر ميكنند.
در سال 84 ميلادي تنها 240 هزار توريست كه «كهريزي» از آنها با نام گردشگر «مزاحم» ياد ميكند، از اين شهر ديدن كرده بودند. در حالي كه در سال 94، تعداد گردشگران ورودي به اين شهر تنها از كشور آلمان، 9 ميليون نفر بود.
كمتر از تجربههايش در «ميامي بيچ» حرف ميزند و هر بار كه ميخواهد با مثال زدن از اين شهر مطلبي را روشن كند، ميگويد: «ببخشيد ولي فكر ميكنم بد نيست اگر مثالي بزنم.»
اما اين تجربهها آنقدر نكات ريز و مهمي را در خود جاي داده بود كه موضوع مصاحبه را به سمت خود كشاند.
تبليغ و ضد تبليغ
زماني كه او مدير «ميامي بيچ» بود، سريالي از تلويزيونهاي آمريكا پخش ميشد به نام «ميامي وايس». در اين سريال ميامي به عنوان شهري پر از خلافكار و محل خريد و فروش مواد مخدر و فساد تصوير شده بود.
تاثير منفي اين سريال سبب شد تا مديران شهرك به فكر بيافتند تا راهحلي براي اين مشكل بيابند. آنها سريال ديگري تهيه كردند با نام «ميامي نايس» كه اين شهر را به عنوان محلي امن، زيبا و آرامشبخش براي جهانگردان معرفي ميكرد.
سريال «ميامي نايس» درست پس از «ميامي وايس» پخش ميشد و توانست به راحتي تاثيرات منفي اين سريال را خنثي كند.
سرويس خوب، فرزند خلف آموزش
«كهريزي» آموزش همگاني مردم براي برخورد با گردشگران را يكي از عوامل مهم موفقيت شهر ميداند و ميگويد: «گاهي ما در ايران فراموش ميكنيم كه بايد به بخش خصوصي آموزش دهيم.»
به اعتقاد او جهانگردان علاقهاي به دانستن آمار و ارقام ندارند و اگر ميخواهيم كه آنها را جذب كنيم بايد خدمات را به گونهاي ارائه دهيم كه گردشگران توقع دارند.»
به گفته او، در «ميامي بيچ» همه نيروهاي شاغل در بخش گردشگري آموزش ديده بودند تا از زماني كه جهانگردان به خاك شهر قدم ميگذاشتند تا لحظهاي كه از آن خارج شوند، همه امكانات، سرويس و خدمات را برايشان مهيا كنند.
ميامي را بخش خصوصي ساخت و توريستي كرد. به همين دليل هزينههاي عمومي را هم خود اين بخش و دستاندركاران توريسم تامين كردند.
آنها از همه افرادي كه در شهرك كار ميكردند و درآمدشان از راه گردشگري بود، هزينهاي جداگانه متناسب با درآمدشان دريافت ميكردند و امكان داشت در حالي كه يك راننده تاكسي براي فعاليت در شهر 10 دلار ميپرداخت، يك هتل مجبور باشد 3 هزار دلار پرداخت كند. بخشي از اين درآمد به آموزش عمومي اختصاص داشت.
اكثريت گردشگراني كه در دهه 80 ميلادي به ميامي ميرفتند، پيرمردان و پيرزنان بازنشسته بودند كه به گفته «كهريزي»، تنها وقتي كه هواي همه جا سرد ميشد به ميامي ميرفتند. به همين دليل مسئولان گردشگري شهر به اين گردشگران ميگفتند: «پرندگان برف».
«كهريزي» ميگويد كه اين گردشگران پير، در سفرها هزينه نميكردند و كمتر از امكانات گردشگري استفاده ميكردند. همين سبب شد تا بازارهاي هدف خود را تغيير دهيم و براي جذب گردشگران جوان تلاش كنيم.
به گفته او، در اين شهر امكانات تفريحي به گونهاي تهيه شد كه نيازهاي گردشگران را از بچهاي يك ساله تا پيرمردي 70 ساله تامين كند تا هر وقت كه خانوادهها به اين شهر سفر ميكنند بتوانند اوقات خوشي را در كنار هم سپري كنند و به اين ترتيب مدت اقامت و مقدار پولي را كه هر گردشگر خرج ميكند، افزايش دهند.
