متن زیر مصاحبه بی بی سی با این گروه است:

من خیلی ازبرنامه هاتون رو طی یک سال گذشته دنبال کردم، برچه مبنایی موضوعات خودتان را انتخاب می کنید؟

ایمان: اصلی ترین عنصر، مسائل فرهنگی واجتماعی جوانانی است که اینجا بزرگ می شوند وزندگی می کنند. مسائلی که درزندگی یک جوانی که تازه اینجا اومده ویا اینکه اینجا به دنیا آمده وبزرگ شده، هرکدام دسته بندی های خودش رادارد ومتفاوت است، اما همه اش در تجربه دوگانگی فرهنگی مشترک است... که برای همه منحصر به فرد است.

مهوش: وقتی موضوعی پیش می آید که می تواند با جامعه ایرانی رابطه برقرار کند، نه فقط درکالیفرنیا وآمریکا بلکه هرجای دیگه....

الهام: همه ما سعی می کنیم هر برنامه را یک جوری ربطش بدهیم به جامعه ایران وبه عنوان جوان ایرانی نگرش مان را هم داخل آن کنیم .مثل برنامه ای که درمورد فیلم Blood Diamond داشتیم. درآخر به این پرداختیم که یک نگرش فرهنگی داخلش کنیم ومثلا بگوییم چطورموضوع فیلم مربوط به ازداوج ایرانی می شود...

چقدر در برنامه هاتون به موضوعات سیاسی می پردازید؟

ایمان: خیلی کم، نه به خاطر اینکه چیزی درآن برنامه بود که مشکل درست کند...چون همیشه اعلام می کردیم هدفمان چیست ، و سوال وجوابها راجوری مطرح می کردیم که مساله حاد ایجاد نشود، بعد تصمیم گرفتیم فقط درشراط خاص به آن بپردازیم... الان اگر صفر نباشد چند درصد به سیاست مربوطه است اگر چه دربحث ها موضوعاتی پیش می اید که رنگ وبوی سیاسی دارد...

برهان: الهام همیشه می گوید ما کی هستیم که درباره سیاست نظر بدهیم

الهام: من خودم آدمی هستم که نظر می دهم خیلی هم گفت وگو می کنم ولی وقتی ما برنامه داریم باید درمورد مسائلی صحبت می کنیم که اعتبارش را داشته باشیم.... بنابراین اگر به مسائل سیاسی نگاه می کنیم باید نگرشمان به نوعی این باشد که این مساله سیاسی چطور درزندگی مان تاثیر می گذارد. وقتی به عنوان جوان بیست ویک ساله به موضوع نگاه می کنم باید توانایی آن را داشته باشم... وقتی ما نماینده یک جامعه می شویم اگر نمی توانیم آنقدر نگاه تخصصی داشته باشیم بهتر است به آن موضوع دست نزنیم.

آرش: موضوعاتی درمورد جوانان ، مثل دوست دختر وپسر وانتخاب های مختلفشون را موضوع صحبت قرارمی دهیم ...ما جمعی دوست هستیم که باهم صحبت می کنیم ، آنها هم می بینیند و ایده های ما را می گیرند. اینکه فارسی با انگلیسی صحبت کنند واین فشارهای روی جوانان چه هستند موضوعاتی است که برای جوونها مهم است.

الهام ازنمایندگی صحبت کرد. آیا خودتون رو نماینده گروه خاصی ازمردم ویا جوونها می دونید؟

ایمان: حداقلش این است که اگر خودمان قصدمان این نباشد، نماینده گروه خاصی باشیم وقتی جوانانی که برنامه ما را نگاه را می کنند این حس را می کنند اکه این چهار جوان که حرفشان را جلوی تلویزیون می زنند حرفهای ما هم هست تا حدودی همین موضوع می شود. منتها این گروهی که دور هم جمع شدیم، با آن متوسطی که بین جامعه ایرانی است فرق دارد، این باعث می شود برخی چیزهایی که درذهن مردم هست را نمی گیریم وفاصله می گیریم.

چرا؟ تنوعتان زیاد است؟

ایمان: مثال ساده بزنم، ما برای این برنامه هفتگی 10 تا 15 ساعت وقت می گذاریم، ازخیلی چیزهای دیگه می زنیم، اینکه با دوستانم ان باشیم ومیهمانی برویم وامثال آن هم می رود کنار...چون غیرانتفاعی است مطلوبیت مالی هم که ندارد وپولی که در می آید خرج کارهای برنامه می شود، سخت چنین آدم هایی گیر می آید، وقتی دنبال بچه هایی هستیم که به ما کمک کنند می بینیم زیاد مشتاق نیستند...

الهام: تایک حدی حرف های ایمان را قبول دارم....من خودم جزوافرادی بودم که درچند ماه اخیر اضافه شدم ، خیلی تلاش کردیم که آدم های مختلف را بیاوریم من جمله خود من با یک زمینه مذهبی،افرادی که زیاد ایران بوده اند و گروهی که یک بار هم ایران نرفته ان دو بچه هایی که شاید مادر پدرشان جفتشان ایرانی نباشند.

هر وقت برنامه ای داشتیم سعی کردیم.متوسط مخاطب را بگیریم ....همیشه می پرسیم این برنامه خیلی براشون لیبرال است یا محافظه کار؟ سعی می کنیم طرز فکر های مختلف را بیاوریم وسعی می کنیم کسانی را بیاریم که جوان تر هستند.

آرش: ما خیلی متنوع هستیم، مثلا من تا به حال فقط یک بار ایران رفته ام و بیشتر نظرات من درمورد جامعه آمریکا است، اما مهوش و ایما ن که ایران به دنیا آمده اند نظرات بیشتر ایرانی دارند، وقتی برنامه داریم اینقدر نظرات ما فرق می کند که در یک سوال کوچک می توانیم نیم ساعت حرف بزنیم وآخرش یک زمینه مشترک پیدا می کنیم ....

هدف این است که آخر همه به زمینه مشترک برسید؟

مهوش: نه می تونیم بفهمیم که بقیه چطور فکر می کنند وبه بقیه هم بفهمونیم که چطور فکر می کنیم و لازم نیست به یک نقطه مشترک برسیم......ممکن است هرپنج نفرمان به پنم نقطه مشترک برسیم...

ایمان: خودمان هم همیشه می گوییم قرار نیست به یک نتیجه برسیم وهرکسی باید روی حرف خودش بماند. می خواهیم به بینندگان نشان بدهیم که به فرض آرش نظر خودش را دارد وایمان هم نظرخودش دارد

الهام: هدف ما تعلیم دادن ودرس دادن نیست ، بیشتر باز کردن مسائلی است که درمورد آن صحبت می کنیم و می خواهیم خود آنها به نتیجه برسند.

مهوش: خیلی موقع از مسائلی صحبت می کنیم که پدرومادرها وبچه های ایرانی درموردشان اختلاف دارند، چون پدر ومادر ها می دانند این بچه ها چطور فکر می کنند وچرا وحداقل به آنها یک راهی نشان می دهند که چطور با بچه ها شون برخورد بکنند؟

برنامه مشابهی با برنامه شما بوده که الهام بخش کارهاتون باشه....؟

آرش: علی جی ، دیلی شو، کولبرت، اینها برنامه هایی هستند که دوست داریم بهترین چیزهاشون را برداریم به همین خاطر ممکن است کلیپ هایی درمورد مسائل جدی داشته باشیم، قسمت هایی که مردم بخندند... البته الان هنوز دربخش خنداندن زیاد وارد نیستیم

مخاطبتون چه کسانی هستند؟ چه توزیعی مخاطبتون دارند؟

شوبیر: فکر می کنم می خواهیم جوان ترها را بیاوریم پای برنامه، بین 17تا 30 سال هدفمان است

آرش: هدف ما 16 تا 28 سال است...ولی بیشتر ببیندگان مادرپدر ها هستند، پس موضوعاتی را انتخاب می کنیم که آنها بینند و به بچه هاشون بگویند.....

برهان: معمولا پدر ومادر ها به ماهواره نگاه می کنند... اگر از افراد سن من بپرسید، به سختی نگاه می کنند به برنامه های ماهواره ای و به همین دلیل براشون جالب است که چطور بچه هایی مثل ما که مثل خودشون هستیم برنامه تلویزیونی درست کنند.

آرش: به همین خاطر می خواهیم برویم روی آنلاین، می توانیم اینطوری به همه جوان ها برسیم که به یوتوب می رسند...

الهام: فکر می کنم مادر پدرها بیشتر نگاه می کنند ...هدف ما 17تا 27 است نظر من این است که باید بین 22 تا 30 باشد.

مهوش: وسط بینندگان فکر می کنم 40-تا 60 است وانتخهای منحتی 17 تا 22 است...من دوست دارم بین 18 تا سی باشد....

ایمان: فکر می کنم هدف را گذاشتیم بین 17 تا 30، ولی دوست داریم همه مخاطب برنامه ما باشند. چو ن الان بیشتر برنامه ما مادر پدر ها رو جذب می کند. داریم کاری می کنیم که عنصری درآن بگذاریم که جوان تر را بنشاند پای تلویزیون... می دانیم جوان ها همین جوری خشک وخالی برنامه را گوش نمی دهند.

چه می خواهید بکنید که جوانها بنشینندپای برنامه تان؟

شوبیر: ازطریق موضوعات متنوع ...برای نسل اول بچه های اینجا ومادر پدرها... برنامه می سازیم درمورد اینکه چطور می تونند شکاف بین خودشون رو پرکنند.... می خواستیم یک جوری باشه که همه چیز توش باشه.

ایمان: دردرجه اول داریم روی حالت "دیلی شو" (یکی ازبرنامه های طنزتلویزیونی معروف درآمریکا) کار می کنیم به این ترتیب که پنج دقیقه اول برنامه یک بخش خبری درست کنیم، تا درحقیقت بتوانیم یک سری اخباری که به ما مرتبط می شود را به صورت طنز ارائه کنیم، یک چیز دیگری که در ذهنمان داریم درست کردن انیمیشن است که پروژه دراز مدتی خواهدبود و امیدواریم بتوانیم درشش ماه آینده ازآن استفاده کنیم. ..چیزی که از اول داریم وباید اضافه کنیم مصاحبه با همسن وسال های خودمان است، مثل اگر موضوع امروزراجع به سیگاراست برویم درخیابون با بچه های سیگاری صحبت کنیم که سیگار می کشند واگر می کشندبپرسیم چرا؟

الهام: با همه موافقم

جنجال برانگیزترین موضوعی که تا به حال انتخاب کرده اید چه چیزهایی است؟ موضوعاتی بوده که نخواستید یا نتوانستید درموردش برنامه بسازید؟

مهوش: فکر می کنم موضوع ایران واسراییل داشت اینجوری می شد...

ایمان: این هفته می خواستیم درمورد همجنس گرایی صحبت کنیم دیدیم نمی شود اول اینکه باید یک مهیمان همجنس گرا داشته باشیم ویکی اینکه آمادگی بیشتری لازم داشت.

آرش: مثلا یک دکتر وروانشناس لازم داریم درمورد این موضوع که خیلی درمیان ایرانیان تابو است صحبت کند....بعد منصرف شدیم گفتیم درمورد سیگار کشیدن برنامه داشته باشیم.

الهام: چون گروه متنوع است موضوعات حساسی که به گروه خاصی بربخورد پیش نمی آ ید اما فکر می کنم هرکداممان یک خودسانسوری انجام می دهیم.....حساسیت ها اول درخودمان ایجاد میشود.

شوبیر: من می گویم اگریک موضوعی درایران فرهنگی باشد، برای من مهم نبست. این برنامه ایرانیان است ایرانی امریکایی ها، ممکن است برای بچه های دیگر مهم باشد، من 26 ساله هستم وهمه اش اینجا بوده ام.....

ایمان: بیشتر برعکس است موضوعاتی که انتخاب می کنیم، دوست داریم که بعضی ها یک حالت بحث برانگیزباشد برایشان وبگویند چطوری شما درمورد این موضوع صحبت می کنید وبنابراین خیلی وقت ها دنبال این موضوعات می گردیم.

الهام: مثلا همجنس گرایی

خطر قرمزتون کجاست؟

برهان: یک کمدین داشتیم که در اولین برنامه ای که به ماهواره آمدیم حرف قشنگی زد، که برنامه تا وقتی طنز است که همه بخندند و تازمانی که به طرف صدمه نخورده باشد، البته این هم خیلی سخت است...

ایمان: به کسی نوهین نشود ، به اعتقادات وارزش ها....اگرچه به قول برهان مرزش خاکستری است....

آرش: اگر توهین بشود که شده ، اما خط قرمز من این است که درمورد جمهوری اسلامی وانقلاب حرف نزنیم چون این خط تقسییم افراد درامریکا است ....نمی خواهیم ایرانی ها را ازهم جدا کنیم، چون یک سری موافق هستند یک سری موافق..

برهان: خیلی هم سخت است، چنین موقعیتی داشته باشیم، خیلی ها مواقع، شجاعتش رو نداری که راجع این موضوع حرف بزنید که می تواند چیزبدی برای برنامه ما باشد....این خودش بحثی است که چطور خودمون را تنظیم کنید که وسط بیایستیم....نه کسی را جدا کنیم ونه اینکه خیلی پرت باشیم وبگویند اینها هم برای خودشان برنامه می سازند.

الهام: بی احترامی به دین وفرهنگ.... حاضر نیستیم به گروهی متعلق باشم که این کار را بکند.

مهوش: توهین کردن شخصی فرهنگی وگروهی
شوبیر: خطر قرمز این است که هیچ عقیده ای را متوقف نکنید

درتماس های تلفنی چقدر به برنامه تون فحش می دهند؟ (خنده)

شوبیر: شانس داریم خیلی کم است....خیلی راحت فقط قعط می کنیم.

چه برنامه هایی برای توسعه کارتون دارید؟ چه موضوعاتی؟

شوبیر: ما برنامه ای داشتیم که درآن میهمان برنامه کسی مثل مازیار جبرانی بود... دوست داریم چنین برنامه هایی تکرارشود وبتوانیم روی موضوعات حساس، میهمانان خوب بیاوریم...

آرش: چند تاازموضوعاتی که صحبت کردیم مثل فارسی صحبت کردن درخانه؛ ماری جوانا، خوستگاری، سکس قبل ازداواج ...

برهان: یا تعارف، مشخصات ورفتارهای خاص ایرانی ها، مثل اینکه سخت است برایشان عذرخواهی کنند، اما آمریکا که می آیید می بینند افراد خیلی راحت این کار را انجام می دهند.....

شوبیر: یا مثلا موضوع غیرت

ایمان: زندگی کردن درآمریکا با برگشتن به ایران

شوبیر: زمان جام جهانی که پرچم شیرخورشید وپرچم رسمی وجود داشت با بچه ها صحبت کردیم که شما اگر بخواهید بروید جام جهانی چه پرچمی می گیرید ...خیلی برنامه جذابی بود

برهان: درمورد خواستگار ونامزدی برنامه داشتیم رفتم خانه تا سه ساعت بحث داشتیم

شوبیر: اینکه چراازدواج کنیم.....

الهام: موضوع ازدواج برنامه ای بود که خانواده من کل برنامه را میخکوب دیدند.

درحالی که سوالات من مانده بوده وده دقیقه هم تا ضبط برنامه بیشتر نمانده بود، مصاحبه را تموم کردیم. دراین لحظه چند نفردیگر ازاعضای گروه هم اضافه شدند که تند وسریع بچه ها را برای اجرای برنامه آماده کنند. همه کاری ضبط وفیلم برداری واجرا را خود بچه های "ایرانیکن" انجام می دهند... قرار است به زودی دروب سایتشون، یک بخش وبلاگ هم راه اندازی کنند تا ارتباط بیشتری با مخاطبان خودشون داشته باشند.