آنچه می خوانيد گفتگوي BBC است با مازيار جبرانی در لس آنجلس :
من از دوازده سالگی بيشتر با دوستانم ورزش می کردم، يک روز من رو به يک تئاتر بردن و از همون جا ديدم که به بازيگری خيلی علاقه دارم، از اون به بعد هميشه توی مدرسه تئاتر بازی می کردم، زمانی که می خواستم وارد دانشگاه بشم، مادر و پدرم گفتن که از تئاتر خبری نيست و بايد وکيل بشی! به هر حال سر من رو کلاه گذاشتن و من چهار سال علوم سياسی خوندم که وکيل بشم.

در حين تحصيل در دانشگاه سعی کردم دکترای علوم سياسی بگيرم تا بتونم پروفسور بشم، برای همين در لس آنجلس و در دانشگاه يو سی ال ای [دانشگاه کاليفرنيا در لس آنجلس] ادامه تحصيل دادم، در همون دانشگاه برنامه های تئاتر رو ديدم و همزمان با تحصيل شروع به بازی کردم، ديدم که اين کار رو خيلی دوست دارم، من کلاً از بچگی هميشه دوست داشتم فوتباليست حرفه ای يا هنرپيشه بشم.

در همون زمان در يک شرکت تبليغاتی هم کار می کردم و به خودم قول داده بودم که تا سی سالگی کار کنم و پول جمع کنم و بعد برم دنبال کار هنرپيشه ای.

شبها اکثراً تئاتر بازی می کردم و يک بازی خودم رو ضبط کردم و بردم شرکت که اون رو صداگذاری کنم، يک نفر اونجا اتفاقی فيلم من رو ديد و گفت که کاراکتر (شخصيت) کمدين دارم و آيا تا به حال فکر کردم که اين کار رو به صورت حرفه ای ادامه بدم؟

من هم جواب دادم که قراره تا سی سالگی صبر کنم و بعد برم دنبال اين کار، ايشون گفت من شصت سالمه و توی بيست سالگی يک سری کارها می خواستم انجام بدم که هيچ وقت نتوستم بکنم، پس اگر هدفی داری از همين امروز شروع کن، از اونجا بود که به کلاسهای هنرپيشگی برگشتم.

عکس العمل خانواده ات در برابر اين تصميم چی بود؟

ما ايرانی ها با خانواده خودمون خيلی نزديکيم و دوست نداريم کاری انجام بديم که بر خلاف نظر اونها باشه اما من ياد گرفتم که اگر کسی علاقمند به کاری باشه و با پشتکار اون رو دنبال کنه، بعد از مدتی مادر و پدر هم تشويقش می کنن.

همين اتفاق برای من قبل از دانشگاه رفتنم افتاد، زمانی که می خواستم برم ايتاليا و درس بخونم همه فاميل می گفتند که بهتره جای دور نری اما من گفتم نه، من بايد اين کار رو انجام بدم، مادرم ابتدا ناراحت شد اما بعد از مدتی من رو تشويق هم می کرد.

در لس آنجلس جامعه ايرانی هم برای تماشای کارهای تو ميان؟

بله تا حدی ميان چون در کلوپهايی که من بازی می کنم اکثراً آمريکاييها هستند ولی ايرانی هم هميشه توی سالن پيدا ميشه، بهترين تماشاچی برای من جوانهای ايرانی بين پانزده تا پنجاه ساله ان که هم با غرب آشنان و هم با فرهنگ ايرانی.

توی برنامه های کمدی که اجرا می کنی، روی ايرانی بودن خودت هم تأکيد داری؟

بله، هشت سال پيش که اين کار رو شروع کردم يکی از سؤالها اين بود که چه نوع کمدی اجرا کنم، در نهايت به اين نتيجه رسيدم که چيزی باشه که من رو بی همتا می کنه، خوب من هم درباره ايرانی بودنم شروع به صحبت کردم، در لس آنجلس من رو خوب می شناسند، جاهای ديگه هم سعی می کنم اجتماع ايرانيها رو به افراد ديگه معرفی کنم.

شما اگر با مردم عادی صحبت کنيد همه فکر می کنند مردمان خاورميانه همه از يک کشورن و همه ما رو مثلاً به چشم تروريست می بينند، من اين تصورات رو مسخره می کنم و سعی می کنم با لحن شوخی درباره ايرانيها صحبت کنم.

هر کسی برای کارهاش هدفی داره، هدف نهايی تو چيه؟

يک نفراز من پرسيد خودت رو کی در اين کار موفق می بينی؟ گفتم از روزی که تصميم به اين کار گرفتم خودم رو موفق می ديدم.

من شانس آوردم کار مورد علاقه خودم رو پيدا کردم و توسط اون برای خودم زندگی درست کردم.

هر وقتی که من روی صحنه ميرم خوشحال هستم و هيچ وقتی نشده که از اين کار ناراحت باشم. يکی از هدف های من اينه که تهيه کننده باشم و اگر کسی فيلمی درست کرده که ما ايرانی ها رو مثبت نشون ميده، به اون کمک کنم.