کودک سه ساله ديروز، مرد 27 ساله امروز است. وقتي در بعد از ظهر دل انگيز تابستاني از رختکن بيرون مي آيد، لبخندي مي زند و مي گويد: «هواي لذت بخشي است. هميشه دوست داشتم اين هوا را نفس بکشم.» زندگي در آلمان، ايراني بودن را هيچگاه از يادش نبرد. با نگاه ريزش، تمام خصوصيات يک ايراني را جذب مي کند، به اندازهاي که هر چه در اين سالها نبود و حالا، براي ادامه زندگي به آن نيازمند است. شاپورزاده در مدت کم بازگشت، با سرعتي زياد، تمام خلاء ها را پر مي کند؛ رفتاري از جنس يک ايراني: «من در اينجا لذت مي برم، وقتي مي بينم مردم ما خيلي خونگرم هستند.» و اين خونگرمي در امير هم وجود دارد، وقتي با لبخندي با تمام خواسته ها پاسخ مي دهد.
در اين مدت حرف از اين بود که به ايران بيايي و در ليگ برتر بازي کني. اما تو خيلي راغب نبودي. اين را مي شد از نوع حرف زدنت فهميد. چه عاملي باعث شد که يک باره تصميم بگيري به ايران و ليگ برتر بياي؟
اين صحبت مال چند سال پيش است، وقتي که به من گفته بودند بيا ايران بازي کن. ولي من هميشه يک ايده داشتم و آن اين بود که به وقتش به ايران مي آيم. در عين حال به اين فکر کرده بودم تا وقتني خوب و جوان هستم در ايران بازي کنم. خيلي از بازيکناني که در اروپا يا در کشوري غير از ايران بازي ميكنند مي گويند در دوران آخر بازيگري به ليگ برتر برمي گردند اما من اين نظر را نداشتم. چون در اين سن و سال بدن نمي کشد. فکر کردم امسال زمان خيلي خوبي است. با مرزبان مربي استيل آذين حرف زدم و فريدون زندي هم به من مشورت داد. حضور او خيلي مهم بود و باعث شد راحت تر تصميم بگيرم و به ايران بيايم.
تو 27 ساله هستي. آيا به اين فکر کرده اي که تا چند سالگي در ايران بماني و يا شايد مي خواهي...
شايد مي خواهم براي هميشه بمانم؟ اين يک تصميم خوب است. من فعلا اينجا هستم و يک بازيکن هميشه با خودش مي گويد هر چه قسمت شد. من به اين مسئله اعتقاد دارم. پس در جواب سوالت مي گويم هر چه قسمت باشد همين مي شود. ولي نيامده ام که بروم. آمده ام در فوتبال ايران بمانم.
و در همين جا هم خداحافظي کني؟
شايد، شايد. هر چي قسمت شد!(خنده)
جدا از دلايل واضحي که براي انتخاب ايران داشتي، يک دليل عاطفي قوي تو را به ايران کشاند. هر بازيکني به کشورش تعلق خاطر دارد و انگار تو بعد از 24 سال دوري هم اين تعلق خاطر را در خودت زنده نگه داشتي.
من اين مسئله را به هيچ وجه کتمان نمي کنم. اين حرف را تائيد مي کنم. نمي داني، اما خيلي ناخودآگاه هوس کردم به ايران بيايم. تو دلم افتاد و هيچوقت از دلم نرفت. وقتي به من گفتند بيا اول خيلي جدي نبود. کمي با خودم مبارزه کردم ولي ديدم بايد به ايران بيايم، به کشورم. خيلي سال بود که از همه دور افتاده بوديم، فاميل ها و دوستان زيادم. دوست داشتم برگردم در کشورم بازي کنم و همه چيز را از نزديک ببنيم. دوست داشتم مردم بازي من را از نزديک ببنيد چون مردم، چشم مربيان تيم ملي هستند. ديد آنها براي مربيان خيلي مهم است. چون يکي از هدفهاي اصلي ام حضور در تيم ملي است، اين تصميم مي تواند به من خيلي کمک کند. مربيان بازي هايم را ببيند و اگر خود بودم دعوتم کنند.
تو به بزرگترين آرزوي ورزشي ات رسيدي. شايد حدود 5 سال پيش بود که اولين بار با يک سايت ايراني مصاحبه کردي و گفتي بزرگترين آرزوي ورزشي ات اين است که براي تيم ملي ايران بازي کني. و حالا هم در تيم ملي بوده اي و هم ليگ برتر...
بله، ولي آرزوي بزرگ هنوز هست. ولي من آن روزها آرزو داشتم براي کشوري بازي کنم که به آنجا تعلق دارم. در اين مدت به خاطر هدفي که داشتم زحمت کشيدم و به بوندس ليگا يک رسيدم. خيلي وقت بود که دوست داشتم اينجا باشم و در کنار ايران. خوشحالم که حالا به بخشي از آرزوهايم رسيده ام.
مدت زيادي نيست آمده اي. شايد ديد تو و فريدون خيلي به هم نزديک باشد. او هنوز به رفتارهاي اينجا عادت نکرده،آيا در اين مدت چيزي در ايران ديده اي که برايت عجيب باشد؟
نه، من هيچ چيز عجيبي اينجا نديده ام. طرفداراها و مردم واقعا خوب هستند. آدم را بغل مي کنند و رفتارهاي خوبي نشان مي دهند. مردم ايران خونگرمي خاصي دارند که من اين رفتار را خيلي مي پسندم.
ولي اينجا در استيل آذين شايد اين موضوع را به خوبي درک نکني. استيل آذين طرفدار ندارد. اگر در استقلال و پرسپوليس بودي به خوبي اين موضوع را درک مي کردي. اصلا بگو که آيا نمي توانستي به يکي از اين دو تيم بزرگ بروي؟
صحبت از اين تيم ها نبود، وقتي من قصد داشتم بيايم. من سوال تو را خيلي خوب فهميدم. احتمالا منظورت اين است که استيل آذين از نظر طرفدار زير فشار نيست و در مقايسه با دو تيم بزرگ تهران، کوچکتر است. استيل آذين براي سال اول انتخاب خيلي خوبي بود. چون من تازه آمده ام و ابتدا بايد خيلي خوب باشرايط اينجا آشنا شوم. هم از نظر باشگاهي و هم از نظر ليگي.
چه هدفي براي خود در نظر گرفته اي.
بزرگترين هدف يک بازيکن اين است که تيمش برنده شود. موفقيت فردي، هدفي کوچکتر است. من دوست دارم امسال ما يک تيم خوب و قوي باشيم. بتوانيم در ليگ قهرمان شويم؛ حالا يا امسال يا سال بعد و يا سالهاي بعدي. اين هدف هر بازيکني است که جواب تلاشهايش را با قهرماني بگيرد. اين يک اتفاق دوست داشتني و لذت بخش است.
هميشه اين تفکر بين ايراني ها وجود داشته که ليگ هاي دسته دو اروپا از ليگ ايران خيلي بهتر هستند و در کشوري مانند آلمان، انگليس و ... حتي تيم هاي دسته سومي از تيم هاي بزرگ ايراني قوي ترند. تو با اين طرز فکر موافقي؟
اين مقايسه کار درستي نيست. نمي توان ايران يا هر ليگ آسيايي ديگري را با اروپا مقايسه کرد. مگر بايرن مونيخ در مقابل پرسپوليس 2 بر يک برنده نشد؟ بايرن يکي از تيم هاي با کيفيت اروپاست که هميشه خوب بازي مي کند اما با يک اختلاف مقابل پرسپوليس برنده شد. پس اين مقايسه درست نيست و ليگ هر کشوري براي خود جايگاهي دارد.
تو از آلمان به ايران آمدي. دو فصل قبل در بوندس ليگا يک بازي مي کردي و سال گذشته در بوندس ليگا دو. حضور در ايران براي تو پسرفت است؟
من خيلي دوست داشتم به ايران بيايم. اين علاقه را نمي توانم مخفي کنم. مي خواستم برگردم و به همه نزديک باشم. به ايران، تيم ملي، مردم و...براي يک بازيکن مهم اين است که آماده باشد و در فيکس بازي کند. چه فايده دارد در بهترين تيم دنيا باشي اما روي نيمکت بنشيني و بازي نکني؟ به نظر شما اين مثبت است؟ من فکر کردم ايران يک فرصت خيلي خوب را در اختيار من قرار مي دهد. اين يعني پيشرفت
سوئیس : لیلی امیدوار 
استرالیا : آرش کریمی - محمود نکوئی
كويت : احمد اميري - دکتر
انوری
امارات : جمشید غضنفری - جواد رضایی - جواد ملکزاده
جمهوری
آذربایجان : مطهره شفیعی
ایتالیا
: ریحانه سلطانپور
کره شمالی
: امیر بیانی
بلژیک
: دکتر امیر فرزاد
سودان
: دکتر فاطمه ميرسعيدقاضي