۱۶ دی ۱۳۸۵ وضعیت نهاد های اجتماعی در ایران
اگر چه سازمان های غیر دولتی و فعالیت هاشان در ایران از سابقۀ دیرینه ای برخوردار است اما برد و وسعت عملکرد آنها هنوز دارای محدودیت های فراوانی است. ساده تر اینکه، چنین سازمان هائی در ایران بیشتر در قالب نهادهای غیر انتفاعی و مؤسسات خیرخواهانه و البته بیشتر در سطوح محلی و یا ملی مشغول به فعالیت می باشند که این مطلب از دو جهت اصلی محدود کنندۀ فعالیت های آنان خواهد بود. اول اینکه به حسب محدود بودن در قالب های درون مرزی، امکان رشد و تکاپوی آنها در انجمن جهانی که در واقع به آن متعلق می باشند، به وجود نمی آید و این خود موجبات محرومیت های متعددی را هم از حیث مالی و هم از جهت اطلاعاتی فراهم می آورد. به علاوه خاصیت اصلی چنین نهادهائی که همسوئی آنان با خواهران سازمانی خود در سراسر دنیا در جهت رفع مشکلات بشری می باشد از میان خواهد رفت.
دومین عامل محدود کنندۀ مربوط به بسندگی سازمان های غیر دولتی به حیطۀ موضوعات خیرخواهانه، حذف نقش محوری آنان به عنوان نهادهای اجتماعی سازندۀ انجمن جهانی در نمای کلی و در مقیاس کوچک تری، جامعۀ ملی و محلی خویش است. به این معنا که ساختار نوینی که قرار است به ادارۀ انجمن جهانی نه از طریق دولت ها و ابزارهای دراختیارآنها از جمله ارتش، تسلیحات و یا سیاست بازی های تمامیت خواهانه شان، بلکه از راه صلح جویانه و مسالمت آمیزی که درگروی مشارکت مردمی در سراسر دنیا و در نتیجه انتفاع سراسری است بپردازد، قادر نخواهد بود به درستی انجام وظیفه نماید. چراکه نهادهای خیرخواهانه، یا هوادار حقوق بشر، تشویق کنندگان حفاظت از محیط زیست، یا آن دسته از سازمان هائی که به احقاق خواست ها و حقوق اقلیت های قومی، مذهبی و یا کودکان بی سرپرست، زنان تحت ستم قرارگرفته و از این دست می پردازند، تنها نهادهای لازم برای ادارۀ امور جهان در جهت آسایش و امنیت ساکنان آن نیستند. آرامش، آسایش و امنیت عمومی بیش از هر چیز در گروی مشارکت عمومی است و چنین امری تنها در سایۀ روشنگری و آموزش به افراد جامعه حاصل می گردد. اینجاست که اهمیت وجودی سایر انواع سازمان های غیر دولتی از جمله آموزشگاه ها، پژوهشکده ها و اندیشگاه ها رخ می نماید.
www.ngoresources.org