شعاری که تیشه به ریشه می زند!
سالهاست کاهش تصدی گری دولت به شعار زدگی دچار شده چه هزینه های تبلیغاتی به پای این مهم از دست رفته صرف شد!از وعده های انتخاباتی که به قیمت این وعده قربانی شد و مدام چشمان منتظر بخش خصوصی به عملیاتی شدن باخت.
در دور نمایی زیبا اما دست نیافتنی همه روزه می شنویم می خوانیم که گردشگری حتی از نفت برای کشور های دنیا پر در آمد تر است. مدام می شنویم نفت ثروتی ناپایدار است و باید به دنبال جایگزین بود اما دولت به دولت وعده را به عنوان موروثی جاودانه به دولت بعدی بخشید و اینک در دولت موسوم به دولت عدالت باز هم در گیرودار بوروکراسی به جای کوچکتر شدن دولت در بخش های مختلف شاهد آن هستیم که در بعضی موارد دولت بزرگ تر هم می شود !
کشور عزیزما ایران با گونه های متنوع طبیعی و جاذبه های گردشگری همچنان بی هدف فقط به ثروت زیبایی خصوصی بالد فارغ از اینکه دولتها کوچکترین قدمی برای توسعه آن برنمی دارند و انگار هر کسی آن را به گردن دیگری می اندازد ...
زنجیره ای دایره وار که اصولا انتها ندارد ، چرخه ای که به نام زیر بنای صنعت مطرح است و فقط مطرح است !
این در حالی است که کشورهایی که به ویژه پیش از انقلاب بسیار پایین تر از کشور ما بودند امروزه در صد بالایی از گردشگران را به خود جذب کرده اند و ما اندر خم یک کوچه ایم .
پارامترهای ضروری برای جلب نظر گردشگران برای کشور ما که زیبایی و دارا بودن ظرفیت های گردشگری است از سویی تامین امنیت ، فراهم آوردن ضروریات پذیرش انواع گردشگر از طرف دیگر ، دولتمردان ما را به این سو هدایت می کند که می بایست از بخش خصوصی مدد گیریم این در حالی است که هنوز کوچکترین قدمی دراین راستا برداشته نشده است ، بنابراین اگر دولتمی خواهد گردشگری کشور ما توسعه یابد ، باید برخی مسئولیت های خود را در این بخش واگذار کند . و تنها نظارت خود را افزایش دهد و تقویت این نظارت در مجموع موجب شود ضمن رفع موانع قانونی ، آثار و میراث ما هم حفظ شود ، و با ایجاد زمینه و بستر های ضروری برای حضور سرمایه گذاران بخش خصوصی ضمن حمایت از این بخش رغبت برای سرمای گذاری نیز افزایش یابد .
این مهم موجب خواهد شد اقتصاد متکی به نفت کشور ما جهشی به سوی رونق اقتصادی منهای نفت به دست آورد .
با توسعه گردشگری می توان زیبایی های کشورمان را به عنوان نهادی پر جاذبه در دنیا مطرح نمود .
از خلیج همیشه فارس تا مروارید خزر در آغوش البرز از دل کویری لوت که تشنه جرعه ای آب است و اما صبور و زیبا ، تاجنگل های با لوت و نمناک شمال ودشت لاله های زیبا ، تا دریای شور و نمکی ارومیه ،از نوای خوش حافظ و سعدی در میان شب بوها و طراوت بهار نارنج در پس کوچه های شیراز و دلتنگی رستم شاهنامه برای سهراب و ... هزاران میراث باستانی که نماد تاریخ جاودانه ایران است ، این هویت تک تک ماست ،که در غفلت به هرز می رود.....
شهره ماهي صفت